Taksilerde bugün

Sabah giderken;
Şöför: Abla niye çıktınız ya çatışma var Bostancı’da duymadın mı? Bak kimseler yok sokakta.
Ben: Aaaa ne çatışması? (İçimden geçiriyorum; Biz o arada Tamirci Manny falan izliyorduk da:) Neyse siz bizi uçurun Fenerbahçe’ye şimdi kızı bırakacağız, sonra beni Göztepe’ye bırakacaksınız.
Şöför: Tamam abla işe mi yetişeceksin?
Ben: Yok değil (“Yogaya yetişeceğim, geçen hafta sadece 2 defa gidebildim” nasıl diyim adama)
Şöför: Ne iş yapıyorsun abla çalışır mısın?
Ben: Gazeteciyim ama evden çalışıyorum şimdilik
Şöför: Aaaa hangi gazete? Nasıl gazetecisin abla sen daha sabahki çatışmadan haberin yok.
Ben: (Sakin ol Özgür) Dergi bizimki iş dünyası ve ekonomi.
Şöför: Eee ne olacak bu ekonominin hali abla be bi söylesene
Böyle uzadı gitti ama adamcağız nasıl evden çalıştığımı bir türlü anlayamadı.

Eve dönerken;
Baktım geçen hafta Doğa arka koltukta kurabiyeyi kırıkladığı için bizi azarlayan taksiye denk geldik. Şöforü tanıdım ama hiç tepkisiz bindim. Eve geldik tam iniyoruz;
Şöför: Hatırladım abla ben seni geçen hafta kavga etmiştik
Ben: Kavga etmedik, siz bizi azarlamıştınız
Şöför: Ahh be abla kusura bakma, biraz hak ver yaaa. Bak nasıl trafik stresi çekiyoruz bir bilsen. Tekrar özür dilerim.
Ben: Tamam peki öyle olsun iyi günler.

Taksi diyaloglarından çıkan sonuç;

1. Alt katı teröristler bassa haberimiz olmayacak.

2. Özür dileyebilmek ne güzel bir erdem.