Robin Sharma’nın ‘Aile Bilgeliği’ adlı kitabını okuyorum bu aralar. Son birkaç sayfa kaldı bitirmeye ama dayanamadım çok hoşuma giden bölümlerinden kısa notlar aldım sizlere.
Kitapta ünlü filozoflardan ve düşünürlerden alıntılar da var;

* Çalıştığında, kalbi geçen zamanın fısıltısıyla müziğe dönüşen bir flüt olursun. Yaşamı çalışarak sevmek, yaşamın en büyük gizemiyle iç içe olmak demektir. Sevgi olmadığı sürece tüm işler boştur, zira işi görünür kılan sevgidir.
Halil Cibran

* Korkunun öte yanında daima özgürlüğü bulursun.

* Çocuklarına verebileceğin en iyi hediye zamandır.

* Bir şeye dikkatini vermeye başladığında genişleyerek bilincine ulaşıp farkına varmanı sağlıyor. Bu yüzden her zaman farkındalık değişimden önce gelir. Yaşamında bir şeyleri değiştirmeden önce onun farkına varmalısın ve ona gerçekten dikkat etmeye başlamalısın. Onun çevresinde bir farkındalık gelişmesini sağlamalısın. Farkında dahi olmadığın bir zayıflığın üstesinden gelemezsin.

* İnsan, ancak oyun oynayan bir çocuğun ciddiyetine ulaştığında kendisi olabilmeye çok yaklaşmıştır.
Herakleitos

* Başarısızlık başarıya giden otoyoldur. Başarısızlık nasıl kazanacağını öğrenmekten ibarettir. İyi ebeveynler mükemmel başarısızlıkları ödüllendirenlerdir.

* Ebeveyn olarak davranışların çocuklarının geleceğini tanımlar. Sen çocuklarının geleceğinin yazarısın.

* Yeterince gözünüz karartırsanız, hayatta istediğiniz her şeye sahip olabilirisiniz. bir şeyi teninizden dışarı fışkıracak kadar çok istemelisiniz ki, arzunuz dünyayı yaratan enerji ile birleşsin.
Sheila Graham”

Robin Sharma’nın kitapları çok samimi ve basit bir dile sahip. Bazı yerleri çok derinlik sahibi değilmiş gibi geliyor insana, en azından bana diğer kitaplarında öyle gelmişti. Ama yargıları kaldırmak gerek, öğreneceklerimiz bitmiyor işte…. Kimi zaman bir kelimenin bile büyük etkisi oluyor hayatımızda.

Geçen gün taksi şoförü sordu “ne olacaksın büyünce” diye. Bizimkinin cevap; “İtfayeci ve de postacı”. Herşey bir yana bu “ve de” bağlacını kullanma şekli beni öldürüyor.
Fotoğraftaki de itfayeci yeleği ve hortumu. Geçen hafta resim dersinde yaptılar. Gymboree’de en sevdiğim ve bence en faydalı olan ders resim.

2 gündür sokaklardayız. Uzun zaman sonra ilk defa bugün pusetinde kendi kendine konuşarak, anlatarak 2 saat kadar durdu. Neyse ki bir kinder ve bir lolipop ile kapattık günü. Pek hoşlandım tabiii bu durumdan ben, havayı içime çekerek yürüdüm gönlümce. Bu mor atkı ve bere sırf ben boynuma şal bağladım diye takıldı.
Müzik & oyun dersimiz vardı bugün. Öğlene doğru aşırı yorulmuş bir şekilde çıktık oradan. Hem yorulup hem para ödüyorsunuz yok hiçbir mantığı yok bu işin. Evde yorulduğumdan daha çok yoruluyorum orada hatta çünkü Doğa bütün oyunlara benim de katılmamı ve bütün dans, hareket vs. he ne varsa benim de yapmamı istiyor. Bugün birara nevrim dönmüş “aaa yeter ama” dedim. Baktım bütün anneler aynı his içinde hepsi birden söylenmeye başladı. Neyse ki üyeliğimiz bu ay sonu bitiyor . Bu kadar sosyallik yeter anne-kız. Özgürleşme vakti gelmiştir. Aralık itibariyle haftada 3 gün yarım gün anaokuluna başlıyor cadı. Denemelerimiz başladı bu ay haftada bir saat gidiyoruz. Bayıldı yeni okula, “tavşanlı okul”diyor oraya. Ben de çok sevdim, tam bize göre sıcacık ve sevgi dolu…yakında anlatacağım size de…

-Zıplayan kornalar burling yaparlar
Trambolinde yaşarlar.
Bak böyle müzik açarlar ( elleriyle bir düğmeyi çeviriyormuş gibi yaparak)
Böyle zıplarlar

(Zıplıyor sürekli koltuklarda, çılgınca bir zıplamak ve bunu söylüyor bir yandan)

-Zıplayan kornalar kim Doğa?

-Zıplayan korna onlar bak böyle zıplarlar

-????!!!!

-Bana trambolin al anne lüffen

-Hhıhı???

-Bi de enstrüman al mesela keman al, davul al

-Hıııııııııııııııııı?

Annemin ameliyatı başarılı geçti ve iyileşme süreci başladı.
Bu 1 hafta içinde bir defa daha öğrendim ki;
-Reiki enerjisi gerçekten üstün bir enerji, çok güçlü.
-İnsan sadece yarattıkları ve düşündükleri ile varoluyor. Düşünceleri ile yaratıyor.
-Şu kısacık ömrümüzde hiçbirşeye üzülmemek gerek. Bugün, şimdi sağlıklı iseniz, nefes alabiliyorsanız gerisi boş.
-Sağlığınız, aileniz, nefes alabildiğiniz her an için şükredin ve her güne böyle başlayın.

Annemle aynı gün 2 bebek ve 2 genç insan daha ameliyat oldu. Sayı vermiyim moraliniz bozulmasın ama çoğu başarısız oldu. Bu doktorlarla ilgili birşey değil. Kimi kalp dokuları yumuşak olduğundan aleti kabul etmiyormuş. Minicik bebekler gördüm ameliyata giren ya da muayeneye gelen… çok sinir bozucuydu.

Bebeklerinize, çocuklarınıza sarılın, hiçbir yaramazlıklarına kızmayın, para, iş, güç hiçbirşeyi stres yapmayın. Sadece şükredin ve herşeyi akışına bırakın. Olmasına izin verin. Biraz salıverin kendinizi bugünlerde. Ekonomik krizi de boşverin, haberleri izlemeyiverin gitsin. Siz kendi tapınağınızı yani evinizi, yuvanızı sıcacık tutun yeter…
Özlemişim seni blog ve dostlarımı…

Günün en eğlenceli anıydı. Masaya çıktı, salata tabağını önüne çekti ve salatanın üzerindeki bütün kırmızı biberleri tek tek yedi. Bayılıyor bu işe, her akşam salatayı birlikte yapıyoruz, ben doğruyorum o salata tabağına koyuyor. Meyve yemeyen insan kırmızı biber yiyor. Neyse ki yiyor tabii ama yine “domates de çok güzel birşey” ya da “marulun tadına bakmak ister misin” gibi belki 150. defa aynı cümleleri kurdum bıkmadan. Hani yanında yiyin sizi gördükçe alışır sever diyor ya uzmanlar yok öyle birşey. Her akşam neredeyse yanar döner meyve tabağı yapıyoruz tık yok bizimkinde. Ancak bizi besliyor elleriyle. Ya da mandalina kabuklarıyla yemek pişiriyor falan.
Haftaya 2,5 yaşında olacak fakat bugünlerde sanırım 2 yaş sendromu tavana vurdu. Herşeyimiz kriz! Evden çıkarken giyinme ve çiş yapma, yatarken yatakta zıplama, giyinme ve özellikle donsuz durmak isteme, banyoda saç yıkanmasın diye türlü pazarlıklar, dışarda sürekli bir koşma hali, kendini yere atmalar, yerlere yatmalar, dışarda girdiğimiz tuvaletlerde hele neler neler…anlatmakla, yazmakla bitmez.
Her gün çeşit çeşit krizlerle mücadele et sonra gece yatırırken “bi öpüşelim mi anneeee” diyor ve orada ip kopuyor işte. Herşey unutuluyor ve ertesi gün yepyeni krizlerle bir gün daha başlıyor. Her gün bir o kadar daha güçlü ama bir o kadar da tükenmişlik hissiyle uyanıyorsunuz. Bu da böyle garip, karmaşık bir his işte; Annelik.
Annemin operasyonu perşembe günü. Meğer ne kadar acıtıyormuş insanı annesinin hastalığı. Söz konusu kişi anne olunca başka oluyormuş bunu anladım 2 haftada. Bu da apayrı bir konu. Şu anda yazacak gücüm yok ama. Haftasondan sonra belki…