Fenerbahçe parkı burası. Doğa’yı yuvaya bırakıp 3 saat boyunca buralarda takılıyorum. Tam alışana kadar kolay ulaşılabilir yerlerde olmam gerek. 1-2 haftaya istediğim gibi uzaklaşabilirim fakat buradan nasıl uzaklaşmak ister ki insan baksanıza… Biraz yürüyüş, çiçek, böcek derken geçiveriyor zaman. Kimseler olmuyor sabahları; sadece deniz kokusu, rüzgar ve ben…

Bu cimcimeler de yürüşüm boyunca bana arkadaşlık ettiler, bir de poz verdiler üstelik.

Bu fotoğrafı Kalamış Yat Limanı’nda çektim. Tam çekerken elinde telsizle bir görevli geldi yanıma ve aynen şöyle dedi: “Abla kuşları çekiyorsun biliyorum ama burada izinsiz foto ve video çekmek yasak” !!! Neden diye bile soramadım adama, şaşkın bir gülümseme aldı beni o an.

Bu da okul sonrası enerjisi halen tükememiş bir yer cücesi. Tabiki yuvanın bahçesinde oynamaktan da geri kalmak istemiyor kendisi. Fakat şu bi gerçek ki deniz kokusundan da daha enfes kokuyor bu cüce.

Uyandı ve ilk cümle; “Balık tutmaya gidelim mi anne?”
-Hııı?
- Senin de oltan var mı?
- ????
Rüyasında görmüş tahminim:))
Sonra;
-Hadi bana badem ver
-Ama önce kahvaltı edelim
-O zaman süt pişir bana
-Tamam ama badem de isterim

Böyle başladık güne. Bademler ve bir bardak süt sonrası kahvaltı da edildi neyse ki.
Dışarı attık kendimizi yanımıza çilekli yoğurt ve atıştırmalık birşeyler alıp parka gittik. Parka girdik daha çocuklara şöyle dedi; “Merhaba arkadaşlar ben geldim. “!!! Sanki kırk yıllık kankaları:) Bu çocuklar gerçekten bir harika. Nasıl da masum, yargısız, koşulsuz ilişki kurabiliyorlar.
Şu saate kadar dolandık durduk ve henüz geldik evimize. Geç bir öğlen yemeği yedik.
Anne-kız gezmeye bayılır oldum ben bu cadıyla.

Dünkü dingin Özgür’den eser yok bugün. Agresif bir uyanış ve güne negatif başlangıç bütün günü böyle götürdü. Öğlene doğru dışarı çıkmak üzere hazırlanırken Doğa yanıma gelip şöyle dedi: “Anne rahatla biraz”
Bu çocuk yaklaşık 7 yıldır yaptığım içsel çalışmaların, kendimi arayışımın ardından, yani bütün o travmaların ardından öyle bir ders şeklinde geldi ki bana… Artık negatife girdiğim an şak diye yapıştırıyor lafları. Aylar önce “anne biraz nefes yapsana” dediğinde donmuş kalmıştım. Her defasında, “artık bir dahakine şaşırmamalıyım, farkında işte” diyorum ama yine şaşırıyorum. Daha öğrenecek, deneyimlecek çook şey var.
Bugün Doğa’nın son oyun dersi kalmıştı Gymboree’de. Serdar’la gittiler. Biraz baba-kız vakit geçirsinler, kendime de özgürlük veriyim istedim.
Kendimle kaldığım ender zamanlardan olan bu 1 saat boyunca yağmurda yürüdüm, ıslandım, kimliğimi unutmak, kaybolmak istedim bugün. Hiç konuşmamak, sözcüklerin anlamını unutmak, gülmemek, ağlamamak, öylece durmak istedim.
Vitrinlere baktım, her yer indirimde. Girdim baktım hiç ilgimi çeken birşeye rastlamadım. Bir yerde otursam kahve içsem dedim,yok. Herşey anlamsız geldi bugün.
Sonra oyun dersinin bitimine yakın gittim bizimkilerin yanına ve kuzumu görünce kimliğimi hatırladım:) “Anne ben seni çok seviyorum” dedi. Eridim.