Yakınlarımda biri, isim veremiyorum. Sürekli bize gelip gider. 2 büyük oğlu var. Biri lise, diğeri de ortaokulda. 39 yaşında. Doğa’nın doğumundan beri aynen şöyle söylenir durur: “Allahım bana neden bir kız çocuk vermedin. Bu oğlanlarla uğraştırıyorsun beni. Bak Özgür nolurdu benim de böyle bir kızım olsaydı. Hani oğlanlarım da canım benim ama kız çocuk çok isterdim.”
Ama bunlar beni ve Doğa’yı gördüğü her defasında tekrarlanır. Kaç defa uyardım: “Yapma bak söyleme böyle, yoksa olur.” Anlatmaya çalıştım hayatımızı aslında kendimizin yarattığını.
“Saçmalama, bu yaştan sonra artık.” dedi. Son zamanlarda her ay “ya hamileysem” telaşı yaşadı hatta ortada hiçbir ihtimal yokken. Çağırdı da çağırdı yani kucak açtı neredeyse ve buyrun…
Geçen hafta: “Özgür, ben hamileyim” dedi.
Ve dün aldırdı bebeğini. Mecburdu. Bakabilecek durumu yok. Eşi de istemedi.
Dikkat edelim; Ağzımızdan çıkan her kelimeye, düşündüklerimize, hayallerimize…