Referandum sonuçlarına rağmen güzel bir güne uyandım. Ülkem ikiye bölünmüş, birbirine evetçiler, hayırcılar diye isimler takan insanlarla dolu olsa da yeni güzel bir gün dedim ve açtım camı sonuna kadar, çektim nefesimi içime. Miniğimin ilk okul günü bugün nasıl negatif olabilirim ki? Çocuklarımız için her zaman umut dolu, pozitif , dimdik olmalıyız. Kucaklayarak bir günaydından sonra, keyifli bir kahvaltı ve okuluna götürdüm güle oynaya. Sonra köşedeki sebze, meyvecimize uğrayıp en taze gelmişlerinden alıp evime geldim. Meyvelere dayanamadım hemen 2 tane soydum yedim, bir yandan çamaşırlarımı koydum makineye. Vee işte müziğim eşliğinde bilgisayarımın başındayım. Evden çalışmaya başladığımdan beri, hayatın an be an ritmini yakalamayı, her anı kendime uydurmayı çok seviyorum.

Referandumla basket maçının, hele de Amerika’ya karşı oynanan bir oyunun aynı güne gelmesi tesadüf mü sizce? Peki 12 Eylül ve 12 dev adamın aynı gün gündemde olması tesadüf mü? Oyun belli oyuncular belli değil mi ama?… Burada bir mesaj yok mu sizce? 12 sayısı neyi simgeliyor bakmak gerek. Dün bütün gün bunu düşündüm, haydi siz de düşünün biraz… Lütfen bulduklarınızı da benimle, bizlerle paylaşın.

Bir de bugünün anlam ve önemi benim için büyük; Çünkü şu kısacık hayatımdaki en yakın dostlarımdan birinin kitabı çıkıyor bugün. Her sürecine birebir şahit olduğum bir emeğin ürünü bu kitap. 8 aylık minnoşu Ali’siyle birlikte büyüttüğü 2. çocuğu. Tam da gününde çıkıyor “68′in kadınları”! Sanki bizlere, kadınlara “kendinizi özgürce ifade etmekten güzel ne var” mesajı verir gibi…

Ayşe Yazıcıoğlu, 16 kadınla yaptığı röportajları bir kitapta topladı: Ferai Tınç, Füsun Özbilgen, Işıl Özgentürk, Şule Perinçek, Hatice Yaşar, Işıl Uyar Çimen, Keskin Turan, Fatma Sayman, Birgül Akkoca Ergev, A.İnci Beşpınar, Hülya Karadeniz, Sema Bulutsuz, Sermin Çetiner, Büşra Ersanlı, Müfide Pekin ve Okşan Kınış. Röportaj yaptığı kadınlara aile ve üniversite hayatlarını, siyasi düşüncelerle tanışmalarını, kadın-erkek ilişkilerine ve evliliğe bakışlarını, eylemlerini, hapishaneyle tanışmalarını anlattırıyor.

Ayşe Yazıcıoğlu yaptığı röportajları şöyle değerlendiriyor;

“Soğuk Savaş’ın gölgesinde geçen 60′lı yıllar toplumsal hareketliliğin, kültürel değişimin ve kentleşmenin tüm dünyada yoğun olarak yaşandığı bir on yıldır. 60′lı yıllarda bireyler kendi kendine var olmanın, kendini şekillendirmenin ve özgürce ifade etmenin farkına varmışlardır. 68′liler hem Türkiye’de hem de dünyada uzun bir aranın ardından savaş görmeden yetişen ilk kuşak. Röportajlarda da anlatıldığı üzere mini eteğe rağmen özellikle çok renkli ya da çok moda olan bir kıyafet giymek tepki çeker. Halkın desteğini almak isteyen kadınlar eteklerinin altına pantolon giyerler. Kimi kız öğrenciler ise karşı cins kadar devrimci olabilmek için erkekleşirler. Sol çevre 1970′e doğru özellikle siyasi şiddetin tırmanması ve erkeklerin başat güç olmasıyla yavaş yavaş siyah-beyaz dünyasını oluşturmaya başlar” diyen Yazıcıoğlu kitapta kadınların o dönemdeki ruh halini gözler önüne seriyor.

Canım dostumu tebrik ediyor ve sizlere de keyifli okumalar diliyorum…

Kitaba buradan erişebilirsiniz.