Ne istiyorsa onu yedi. Açık büfeden pek birşey beğendiremedik kendisine. Sürekli “o acı, bu tatlı” diye bahaneler buldu. Gittiğimiz ilk gece “Neden bu otelde uyumak zorundayız evimize dönelim” diye 1 saate yakın ağladı. Her ortama kolay uyum sağlayan kızımızı ilk defa bu kadar kaygılı görmek şaşırttı ve üzdü bizi o gece. Neyse ki ertesi gün bolca arkadaş buldu ve geri kalan günlerde yanımıza bile pek az uğradı. Ama yine de her sabah uyandığında “Salı günü mü bugün?” diye sordu. Sanırım yaşı itibariyle evine özlem duygusu başladı. Döndüğümüzde yatağına ve oyuncaklarına kavuşma sahnesi görülmeye değerdi:)

Bize ilaç gibi geldi bu kısacık tatil. Üstelik kaldığımız otelde çok sevdiğimiz arkadaşlarımıza da rastladık. Bolca sohbet ve dinlence birarada oldu. Salamis Bay’da kaldık. Otel küçük ve yetersizdi hizmet anlamında. Fakat kumsalı ve denizi çok güzel. Zaten oraların en iyi denizi orasıymış. Çocuklar için hemen hemen hiç aktivite yok. Sezon olmadığı için mini klüp falan kapalıydı. Sadece birkaç oyun ablası çocukları toplayıp biryerde oyunlar oynatıyorlardı. Bazı gecelerde çizgi film izlettiler fakat bizimki çizgi film gecelerinde hep uyuyakaldı:) Kıbrıs’a gidecekseniz Kaya Artemis’i tercih edin fakat orası da çocuk için ücret alıyor. Bize saçma geldiğinden tercih etmedik ama bir dahaki sefere düşünebiliriz.

Bugün dergi için haber amaçlı bir yere gittim. Öyle bir yer ki adeta cennet… Tam da burada yazdıklarım gibi alternatif, farklı, sevgi dolu, özgün ve bir o kadar da özgür… Gördüm ki istemek ve inanmak yeterli sadece. Olamaz diye birşey yok,oluyor işte. Gördüm ki ne keyifli, ne basit hayatlar var. Bizimki hiçbirşey. Gördüm ki hayat çok basit aslında çook! Mutlu olmak ne kolay! Herşeyi zorlaştıran aslında biziz. Şimdilik bu fotoğraflara bakın ve hayal edin. Hele bir dergide yayınlansın da burası ile ilgili çok şey anlatacağım size.

Fethi Paşa Korusu’ndaydık bugün. Doğa da ben de bizim buralar dışında bir yerlerde olmaktan her zaman çok hoşnut oluyoruz. Hele de böyle doğanın tam ortasına düşersek başka ne isteriz ki. Bir de yanımızda en sevdikleriniz, en yakınlarınız olunca tadı bir başka oluyor…

Nefis boğaz manzarası eşliğinde yemeğimizi yedik, sohbet ettik, oynadık, ördek kovaladık ve hayatımda yediğimiz en lezzetli gözlemeyi yedik. Hımmmm kıymalı ve patatesli!

Sonra ver elini Kuzguncuk…  sokak aralarında böyle evler gördük. Hiç ses yok bu sokaklarda. Sessizliğin sesi hakim adeta… Kasap, manav dahil herkese bir sakinlik çökmüş.

Patchwork kumaşları satan bu dükkanda aklımızı kaybettik.

Günün sonunda sahilde nefis bir yürüyüş yaptık. Her ne kadar Doğa yorulup arada kucak istese de ve oldukça uzunca yürümüş olsak da, Doğa’nın ifadesiyle “muhteşem” bir gündü bizim için.

Güzel dostum bu güzel gün için sana binlerce teşekkür…