“Sinir ediyorsunuz beni” dedi bize haftasonu arabadaydık. Ne yaptık, niye sinir ettik anlamış değiliz.

“Ben de maillerime bakıcam. Bir sayfa aç bana” gibi şeyler söylüyor bilgisayarın başına oturup. Kendince bir yöntem bulmuş, aynen fotodaki gibi kullanıyor mouse bir güzel. Çok karşıyım ben bu kadar küçük bilgisayarla haşır neşir olmasına. Mümkünse ne kadar geç o kadar iyi bana göre. Böyleyim işte biraz kuralcıyım ya da kimilerine göre geri kafalıyım bilemem.

Winx, barbie hiç bilmesin istedim. Hep uzak tuttum. Ama kontrolüm dışında öğrendi her ikisini de. Bıraktım kendi haline bu defa, iyiki de bıraktım bağımlısı olmadı. Yine de hiç sevmiyorum kız çocuklarıda bu konseptleri.

Bir de gece uyuturken papaz eder oldu bizi. Önce babam uyutsun diyor. 2 masal sonra “karıştırmışım ben aslında annem uyutsun istiyordum” diyor. Gidiyorum yanına, “tamam artık gözler kapansın, kaşınma, sevme, masaj falan bitti” diyorum. “Böyle demenden hiç hoşlanmıyorum. Mesela seni seviyorum falan desen…” diyor. Hadi bir posta daha başlıyoruz kaşı, sev, şimdi kaşı, şimdi sev, sırtıma masaj, ayağıma masaj… derken uzuyor gidiyor.

Ha bir de Gormiti izler oldu o kısıtlı televizyon izleme saatlerinde. “Hava lorduyum ben” diyor.  Ben orman lordu,  Serdar da toprak lorduymuş. Winx izlemesin diye yırtınırken ben şimdi de Gormiti çıktı başımıza. Şu televizyon ve bilgisayarı camdan atasım var bu aralar.

Sedef’le konuşmak biraz olsun rahatlattı beni; Anatema’da da yazdım biraz önce. En azından doğru yolda olduğumu anladım ama halen şoktayım. Ne kadar hızlı büyüyorlar!

Bir çocuğun büyümesini izlemek de aslında bir meditasyon ama bu apayrı bir yazının konusu:)