Hem eğlenceli hem keyifli bir gezi yaptık bugün pisimle. Ona keşif bana da eski dostumu görme günüydü. Hem çocuklar tanıştı eğlendi hem de biz hasret giderdik. Henüz Ayşe hamileyken “Onun adı Mehmet” demişti Doğa. Anlayamadık biz de o günden beri ama kabul ettik “sen öyle söyle” dedik. Halbuki ne Mehmet adında tanıdığımız biri var ne de kitaplarımızda, izlediğimiz çizgi filmlerde, hiçbir yerde yok bu isimde bir karakter. Hayır zamanla ben de benimsedim bu ismi baktım Ali’ye ben de Mehmet diyorum bugün. Herşeyiyle kayda değer bir gündü, en kısa zamanda tekrarlamak gerek. Fotoda Ali’yi pusetinde gezdirirken;

Giderken vapurla Beşiktaş’a geçtik. Ama her vapura bindiğimizde de nasıl tuvaleti gelir ve her defasında da eski tip vapura rastlarız. Rahatça bir denizi seyretme durumumuz olamaz. İlla ki tuvalet arama peşindeyiz. Hatırlıyorum geçen yıl adaya Tanya’lara giderken bile ada vapurunda tuvalet aramıştık. Bugün özellikle evden çıkarken uyardım ve yine aynı sonuç. Ben taktım sanırım bu vapurda tuvalete girme durumuna, bu yüzden sürekli aynı şeyi yaşıyoruz:) Neyse dönüşümüz metrobüsle çok rahat oldu. “Anne bu dünyada ne çok sayı var. Her yer harf her yer sayı” diyerek geldik metrobüste.

Ateşi düştü neyse ki 4 günün sonunda. İlk defa bugün ağzına biraz birşeyler koyabildi. “Okulun bahçesinde kaldı” dediği neşesi de yerine geldi. Hatta okula gitmeyip bütün gün benim yanımda olup, birlikte oyunlar oynamaktan pek mutluydu. En önemlisi de dans etti ve “yoga halımı getir yoga yapıcam” dedi. Bu da kendine geldiğinin göstergesi. Ama tabii 4 gün süren ateşin verdiği halsizlik, yemek yememesinin sonucu olan zayıflama konusunda çalışmalarım sürmekte. Sanırım ben de yorgunluğumu fark etmemişim ama bugün külçe gibiydi bütün bedenim. Kollarımı kaldıracak halim yoktu. Dinlendirdik kendimizi bolca sarılarak, yayılarak…

Hayatımın şokunu yaşattı bana Doğa bu hastalığında. Bebekliğinden beri antibiyotik çok zor içer. Kısacası antibiyotikten nefret eder. “Kim sever ki” diyeceksiniz biliyorum ama hiçbir şekilde içirmek mümkün olmuyor. 4 gün boyunca ateşli baygın yattığından zorla bir şekilde içirdik. Fakat dün akşam 40 dk. ikna etmek için uğraşmama rağmen yok içiremiyorum. Delirme noktasına geldim. En sonunda tehdit ettim. Evet başka çarem yoktu ya da o an ben öyleydim. “Ya bunu içersin ya da iğne olursun ikisinden birini seç” dedim. “Tamam iğne olurum hiç korkmam” dedi. Defalarca sordum emin olup olmadığını. Tutturdu iğne olacağım diye. Zaten bu ikinci antibiyotik. İlk aldığı etki etmedi değiştirdi doktorumuz ilacı. Her ilacı içemiyor alerji yapıyor. Şimdi ya iğne de alerji yaparsa diye o riski göze alamadım, yani kararını uygulamaya koyamadım ve kendisine de bu şekilde açıkladım. O sırada babam uğradı, ateşi çıktı. Yattı uyukluyor. O halde verdik antibiyotiği. Bu sabah tekrar aynı, dakikalarca süren ikna süreci. En sonunda bir kaşık antibiyotiğin üzerine bir kaşık nutella pazarlığıyla hallettik. Fakat her defasında söylüyor; “Sevmiyorum diyorum sana bu beyaz şurubu”. Aslında, vücudunun antibiyotiğe ihtiyacı olmadığını anlatmaya çalışıyor bana… Haklı da… Mesajı aldım. Ama şehir insanlarıyız biz. Aldığımız besinler, soluduğumuz hava hiçbiri saf değil. Dolayısıyla taşıdığımız virüsler de bir başka. Malesef bazıları antibiyotik almadan geçmeyen cinsten. Tabiki de en son başvurulacak şey olmalı her zaman antibiyotik ama kendi gerçekliğimizi de kabul etmek gerek. Öte yandan tıbbi tedavinin yanı sıra, alternatif terapilerin de etkisi tartışılmaz derecede yüksek oluyor. Örneğin yüksek ateşli durumlarda hep reiki ile sakinleştirdim, canlandırdım Doğa’yı. İyi ki akıyor enerji ve herşey olması gerektiği gibi dedim bir defa daha şükrettim…

Ne de dayanılmaz tatlılıkta bu haliyle bile. “Neşesizim biraz” diyor da başka birşey demiyor. “Sev ben anne yanımda dur”  ya da “Seviyorum seni ben” diyor gözleri yarı açık baygın vaziyette. Oruç durumları var bir de tabii. Süt dahil içmiyor. Pizza istedi canı öğlen. Evdeki her yemeği red etti, ki bunların içinde 2 çeşit çorba, en sevdiği yemek barbunya, bulgur pilavı dahil.  Pizza geldi, “sonra yerim” dedi uyuyakaldı. Ben ise akşamdan hiç uykusuz her an ateş ölçen insan olarak uyuyakalmamak için kendime söylediğim minik tavuklu barbekü soslu pizzanın tamamını yedim o uyurken.  Ne harika değil mi ama? Hani çocuğum yemedi birşey benim de içimden gelmedi, boğazımdan birşey geçmedi durumu yok yani. Nasıl yedim ben de bilmiyorum. Kitap, dergi okuyamıyorum uykum geliyor, başında oturuyorum öylece. Arada kafasını kaldırıp “uyumuyorum ben dinleniyorum sadece” diyor:(

Neşesi yerine gelsin istiyorum biran önce. Böyle anlarda bile güzel annelik. O kor gibi yanan minik eli tutmak var ya, her duygunun üzerinde.

Bu arada pisinin doğumgününü kutladık geçen haftasonu. Onun 4 yaşı ve benim de anneliğimin 4. yılı geride kaldı. En sevdiklerimizle neşeli bir doğumgünü partisi yaptık. Öncelik cücelerin eğlenmesiydi, herşey ona göre kurgulandı. Biz yetişkinler de figuran olarak yanlarında bulunduk o kadar.  Fotoğraf koymuyorum çünkü söz konusu olan çocuk bile olsa izinsiz özellikle internette fotoğraf yayınlanmasını doğru bulmuyorum. Burası için 4 yaş hatırası aşağıdaki dondurmalı foto olsun.

Bir de pisinin 4 yaşına dair belleğimden silinse de yazı ile kayıt altına alınması gereken diyaloglar şunlar;

-Doğa yemeğini bitirir misin sofrayı kaldırmak üzereyim?  / Yok sağol anne doydum ben ( henüz daha 3 kaşık almış)

-Ama sen fasülyeyi severdin neden yemiyorsun? Sadece pilavla olmaz ki. / Kendi tercihlerimi kendim yaparım anne ben.

*****

- Benim aydede ile ilgili bazı hayallerim var anne.

-Nedir canım?

-Mesela ayda uzaylı hayvanlar olsun isterdim. En çok da uzaylı koyunlar, sincaplar.

-Belki de vardır.

-Gece olunca bi de bütün gezegenleri görebilmeyi hayal ediyorum.

-İstersen rüyanda görürsün belki.

*********

-Anne tavuk hem hayvan hem yiyecek. Nasıl oluyor yani bu?

************

Önümüzdeki dönemde daha sabırlı, kızımı daha fazla dinleyen ve anlayan anne olabilmek adına çalışmalarım devam edecek:)

“Nasıl yani?” dedim.

“Eee sensin işte. Giyinmişsin süslenmişsin, öyle heykel gibi duruyosuuuun”.

Hafta boyunca anneler günü gösterisinin içeriğiyle ilgili hiçbir şey söylemedi. O gün bütün gün düşündüm nasıl bir fotoğraf bastılar acaba t-shirtlere diye. Tabii sahnede onu öyle görünce gülmekle ağlamak arası bir duyguydu önce yaşadığım. Vesikalık fotoğraflarımızı bastırmışlar çocukların t-shirtlerine, kırmızı bir kalp içinde. Sonrası ise kopuk saatler. Ayça yanımda ne güzel sular seller gibi ağlarken, ben Doğa beni görüp üzülmesin diye ağlayamadan boğazımda bir düğümle durdum öyle. Arada bıraktım gözyaşlarımı tabii ben de ama fark ettirmeden. En önde oturuyorduk çünkü ve gözümün içine bakıyordu ağlamıyım hep güliyim diye. Sabah öyle konuşmuştuk. “Sevinçten ağlayabilirim belki” dediğimde, “ağlama anne gül sen” dedi.

Bizimkiler en küçük grup olarak koroda şarkılar söylediler ve yoga yaptılar. Nefes alışları ve aslan pozları görülmeye değerdi.  Kendi minicik elleriyle hazırladıkları hamurdan yapılmış çerçeveleri verdiler her birimize sahnede. Pıt pıt atan minik yüreklere bizimkiler de katılınca pek bir heyecan ve coşku yaşandı.

Gösteri sonrası yorguluktan yerlerde sürünen bu iki kanka böyle de poz verdiler. Nasıl bir yorgunluksa artık Doğa söylentilere göre kuliste bir ara sızmış içi geçerekten, uyandırmışlar sahneye çıkarken. Ama kendisi halen hiç böyle birşey olmadığını iddia etmekte.

Teşekkür ederim sana minik öğretmenim, rehberim, bana böyle güzel bir gün yaşattığın için. İyi ki gelmişsin dünyama, tamamlamışsın beni.

Anne olan, olmayan, anne olduğunu hisseden bütün kadınların günü kutlu olsun.

Kadın olmak her haliyle eşsiz.

“Ne demek bu yahu? Pek bir anlamsız bir kelime galiba, kullanmasak mı acaba” diyecek oldum yapıştırdı lafı aynen;

“Anne ben yahu demiyorum ki  ahu diyorum aslında. Sen yanlış anladın”

“Ahu ne demek canım peki?”

“Eee kelebek sınıfından bir kızın adı….”

-Yok hiç duymadım kim o?

-Kötülerle savaşan bir prenses.

-Okulda bir arkadaşın mı anlattı? Hiç böyle birşey izlemedik hatırladığım kadarıyla. Nerden çıktı bu, nerden öğrendin?

-eee boğazımdan çıkan bir kelime işte anne görmüyor musun…

“Hımm nasıl oluyormuş sabretmek?” dedim.

“Yani ben çikolata istediğim zaman, sen ‘sonra Doğacım’ dediğinde beklemek. Bir de bal peteği yaptık. Arılar balı büyük bir sabırla yapıyorlarmış” dedi.

Dumur olmuş bir şekilde dinledim, bir süre bakakalmışım yüzüne.

“Öğret bana sabretmek nasıl birşey” dedim.

Sonra oturttu beni karşısına küçük taşlarımızdan hayali bir bal peteği yaptık birlikte.

Bir bilse ben yıllardır sabredilmeyi öğrenmek için çalışır dururum kendimle. Ancak o geldikten sonra anladım, öğrendim sandım da biraz sabretmeyi, halen de öğreniyorum her geçen gün.

Yine güzel bir ders verdi minik öğretmenim bana bugün.

Foto geçen yıl Kıbrıs’ta çekilmişti. Sabırla sandalyede ayakta spagetti yiyen cüce  ve ya sabır diyip fotoya bile girememiş annesinin fotosu!

- Neden girmiş hırsız?

-Nasıl girmiş?

-Ne hakkı varmış bizim arabamızın camını kırmaya?

-Adı neymiş hırsızın? (Bu soru halen devam etmekte. Hayır bir isim de uyduramıyoruz o isme takar diye.)

-Kadın mıymış erkek miymiş?

-Neredeymiş şimdi? Polisler onu kafese mi zindana mı koymuş?

-Yani hırsız ile okulda kafasına lego atan çocuk aynı şeymiymiş? İkisi de kötüymüş sonuçta? (Bu soruda koptum ben)

Bu akşam uyuturken konu daha da başkaydı;

-Anneee, ben bütün ailemi çok seviyorum.

-Biz de seni seviyorum tatlım.

-Ama büyükbabamı da seviyorum. O öldü ama nasıl sevicemmm? Ben çok seviyodum onu ama niye öldü?

-Ölen insanları sevmeye devam edebilirsin. Kalbinde yaşatabilirsin sevgilerini canım.

-Nerde şimdi o anneeee, hangi gezegende?

- Eeeeee, hımmm…. Dünyada değil, yok burada.

-Ama çok üzgünüm ben..

-Ben de öyle canım gel sarılalım.

2008 Şubat ayında kaybettik dedemi. Ara ara aklına geliyor ve soruyor ölümle ilgili sorular. Ama hiç bu kadar irdelememişti konuyu. Ailede kimler yaşlı kimler genç tek tek saydırdı bana uyumadan önce.

Büyüse de ölümün bir son olmadığını konuşacağımız günler gelse…

Permakültürle ilgili yazdım yine Nisan sayısı için. Merak edenlere duyurulur. O kadar önemli bir konu ki ne kadar yazsak çizsek o kadar az. Şehirli insanlar olarak bilincimizi açık tutmalı, akıllıca seçimler yapmalıyız. Ne yediğimiz, ne içtiğimiz, içerikleri öncelikle çocuklarımız için çok önemli. Paranoyaklık derecesinde etiket okur oldum ben örneğin. Hayır zaten vardı bir merak ama bu GDO’larda sonra iyice manyaklaştım. Kutu sütü bıraktık biz de sonunda. Uzunca bir süredir günlük süt alıyoruz. Kefiri de keçi sütüne mayalıyorum. Mayası bile bir başka tutuyor. Kutu süte mayalanan kefir ile günlük süte ya da keçi süte mayalanan kefir arasındak farkı görseniz, kutu sütlerin içindekilerin sütten başka birşey olduğunu kesin anlardınız siz de benim gibi. Bir de ekmek konusu var tabii. O meşhur bir marka var ya hani her türlüsünden ekmek üreten poşetlerde, aman diyim dikkat edin. Ya kendiniz yapın ya da güvendiğiniz mahalle fırınından alın. Nereye kadar elimiz değer, ne kadar koruyabiliriz kendimizi katkılı gıdalardan bilmiyorum ama elimizden geldiğince araştırmak, uyanık olmak gerektiğini düşünüyorum. Çocuklarımıza da bu bilinci verebilmek gerek. Onlara da anlatmak gerek. Bir de anaokulları, ilkokullar, kantinler en fena olanlar. Yemek listelerini veliler olarak dikkatlice inceleyip soruşturmalıyız.

Evet gergin geçebileceği konusunda uyarıldığımız önümüzdeki 3 gün olumlu uyanalım, güneş doğarken olumlu niyetlerle güne başlayıp, şükredek günümüzü bitirelim uykudan önce. Haydi meditasyona davet ediyorum hepinizi. Kendiniz için oturun evinizde seçtiğiniz bir köşeye, kapatın gözlerinizi ve durun öyle bakalım neler oluyor. Ya da yürüyüşe çıkın, bir noktada mola verin, orada oturun durun öyle. Meditasyon gözler açık da olabiliyor. Aslında Mihri Hocam “Meditasyon 24 saat” der. Aynen öyle. Farkındalıkla geçen 24 saat düşünsenize. Meditasyon için gerekli şartlarmış, kurallarmış boşverin. İçinizi dinleyin yeter. Keyifli meditasyonlar o halde…