Özgür Turan
Gazeteci, anne ve yoga eğitmeni denilebilir ama aslında bu üç yolun da öğrencisiyim. Kendisiyle çalışmayı pek seven özgür ruhlu bir öğrenci...
- 2012, Maya Takvimi
- Alıntı
- Alternatifkarma sohbetler
- Annelik
- Belgesel
- Ben
- Biz
- Doğa
- eğitim
- felsefe
- Genel
- gezi
- Gökyüzü, Bilimsel araştırma, deney
- İçsel konuşmalar
- İnfomag yazıları
- kadın
- kedi
- Kişisel gelişim
- kitap
- Konferans
- Kuantum
- Meditasyon
- Mekan
- Nefes
- Ömer Hayyam
- Permakültür
- Röportajlarım
- sağlık
- seyahat
- sinema
- Taş
- tatil
- Yaşanmış örnekler
- Yeni yıl
- Yoga
- Alternatifkarma Facebook Grubu
- Buğday Ekolojik Yaşam Kapısı
- Fikir Sahibi Damaklar
- Focus Studio
- Greenpeace Türkiye
- Kaivalya Yogashram
- Maya Takvimi
- Onur ve müziği
- Parent Coaching
- Yoga Evi
- Özgür Turan: Merhaba tulay, Doga Eyuboglu'nda.
- Özgür Turan: Evrimcim, evet okul konusu tam da konustugumuz gibi canim. Mukemmel okul yok en uyabileni bulmak
- Evo: Canim benim,
Ne guzel yapmissin oyle daha da icine sindirmissin. Yenide konustuk ya gercekten teslim - tülay ayma: hangi okula gidiyor
- Özgür Turan: Tanyacim,bal dok yala parklar oyle temiz yani. Cocukla rahat gidilebilir canim.
- tanya: Ne güzel geçmiş bir tatil:) Londrayı cok severim bende:) Evde hissettiğim nadir avrupa şehirlerindendir. Yağmurunu,sisini hep
- Özgür Turan: Sedefçim, sağol canım. Benim aklım halen oradaki parklarda desem:) Nasıl temiz nasıl geniş ve alternatifli
- sedef: Pek güzel yazmışsın canım, ellerine sağlık!
Gözlemlerin çok net. Keyifle okudum
Çocukların parklarda oynaması kısmına da
- Özgür Turan: Evrimcim, o ka dar soguktu ki donduk ama gezmelerimizden odun vermedik:) dondugumuzde birkac gun isinamadik.
- Evo: Ozgurcum,
Besbelli ki cok guzel gecmis bir tatil..
En guzel sey, yanimiza kar kalan
- Oysa sadece görüşmeye gitmiştim okula…
- Londra’ya dair…
- Çöp gerçekleri
- Seksi mi süslü mü?
- Sıkılmak çocuk için en güzel armağandır
- Sinüzite çözümler – 2
- Sinüzite çözümler – 1
- Mozart’ın sihirli dokunuşu
- Pamuk’tan işaretler:)
- Yogaya bekliyorum
Biz’ kategorisi arşivi
Bicycle day
- Yazar: Özgür Turan
- Tarih: 7 Ara 2009
- Biz kategorisinde.
- 3 Yorum Var
Öbür yarım, kardeşim Onur’un uzun süredir içinde olduğu güzel bir proje var; Bicycle day
2.albüm çıktı; “Habbit in Wonderland”
Albümü bazı cafeler, restoranlar, klüpler, müzelerde hatta bazı sokaklarda bulabileceksiniz.
“Music is free” diyorlar ve bana göre çok deneysel, alkışa değer bir iş çıkartıyorlar ortaya.
Onur, Bilgi Üniversitesi Müzik Bölümü’nde araştırma görevlisi. Burslu okuyup bitirdiği müzik bölümünde akademik kariyer yapma kararı aldı. Çocukluğunda kendi oyuncaklarını hep kendi yaratırdı. Yaratıcılığın sınırlarını zorlardı çoğu zaman. Eğitim hayatı da zor oldu tabii biraz annem ve babam için. Çünkü bu özellikte çocuklar mevcut sistemi kabullenmekte çok zorlanıyorlar. Ruhları hep özgür kalsın istiyorlar. Kendisinin müziğe olan inancı ile anne-babamın ileri görüşlülüğü ve fedakarlıkları sayesinde bugüne gelindi. Çok gurur duyuyoruz tabii bugün onunla, attığı her adımıyla. Sisteme uymakta halen zorlanıyor, isyan ediyor çoğu zaman ama neyse ki artık müziği var yazdığı, çizdiği, söylediği… kendini bulduğu…
Şimdi Onur’un hemen hemen aynısından bir tane de bizim evde var. Aynı onun küçükken yaptığı gibi kapakları zil yapıyor. Mikrofonuyla uyumak istiyor. Şarkılar besteliyor, hep sahnede olmak istiyor, içi içine sığmıyor. Sesleri ayırt ediyor, tanıyor… Umarım ben de annem-babam gibi bir yol açabilirim bu cüceye…
habbit in wonderland
onur karagöz; vocals, computer
alican okan; computer, rhodes, synthesizers
berke can özcan; drums
in some tracks featuring feryin kaya on doubless
recorded@çatı123 in july & september 2009
mastered by emre değer & tolga tüzün
designed by ilkay can saray
Tatil
- Yazar: Özgür Turan
- Tarih: 24 Eyl 2009
- Biz, gezi kategorisinde.
- 6 Yorum Var
Yağmur bulutları bizi Kıbrıs’ta da bırakmadı. Güneşi bulduğumuz zamanlarda kumsaldaydık. Yağmur bastırınca da pinpon oynadı baba-kız. Yağmurdan kaçan salyangoz avına çıktılar, dedektif oldular. Doğa’ya göre çok maceralı bir tatildi. Bir yandan da şaşırdı tabii babası bilgisayar ve telefon olmadan da yaşayabiliyormuş diye:)
Ne istiyorsa onu yedi. Açık büfeden pek birşey beğendiremedik kendisine. Sürekli “o acı, bu tatlı” diye bahaneler buldu. Gittiğimiz ilk gece “Neden bu otelde uyumak zorundayız evimize dönelim” diye 1 saate yakın ağladı. Her ortama kolay uyum sağlayan kızımızı ilk defa bu kadar kaygılı görmek şaşırttı ve üzdü bizi o gece. Neyse ki ertesi gün bolca arkadaş buldu ve geri kalan günlerde yanımıza bile pek az uğradı. Ama yine de her sabah uyandığında “Salı günü mü bugün?” diye sordu. Sanırım yaşı itibariyle evine özlem duygusu başladı. Döndüğümüzde yatağına ve oyuncaklarına kavuşma sahnesi görülmeye değerdi:)
Bize ilaç gibi geldi bu kısacık tatil. Üstelik kaldığımız otelde çok sevdiğimiz arkadaşlarımıza da rastladık. Bolca sohbet ve dinlence birarada oldu. Salamis Bay’da kaldık. Otel küçük ve yetersizdi hizmet anlamında. Fakat kumsalı ve denizi çok güzel. Zaten oraların en iyi denizi orasıymış. Çocuklar için hemen hemen hiç aktivite yok. Sezon olmadığı için mini klüp falan kapalıydı. Sadece birkaç oyun ablası çocukları toplayıp biryerde oyunlar oynatıyorlardı. Bazı gecelerde çizgi film izlettiler fakat bizimki çizgi film gecelerinde hep uyuyakaldı:) Kıbrıs’a gidecekseniz Kaya Artemis’i tercih edin fakat orası da çocuk için ücret alıyor. Bize saçma geldiğinden tercih etmedik ama bir dahaki sefere düşünebiliriz.
Sabahın köründe uçuyoruz Kıbrıs’a. Doğa ve ben nezle, Serdar dergileri bitirmemiş olmanın stresinde gidiyoruz bakalım. Doğa’yı normal saatinden biraz daha erken uyutmaya çalıştım dinlensin diye ama ne çare. Tutturdu “Nerde benim uykum? Salonda kaldı sen bilmiyosuuun” diye. Sonra timsahını istedi ama okulda kaldığını hatırlayınca bastı yaygarayı. Biraz ağladıktan sonra “Aaaa uykum geldi salondan çok mutluyum anne” dedi ve küt diye uyudu. Yemek istedim o an kendisini.
Sıkkınım şu bir haftadır. Nedensiz ama içimde bir sıkıntı var atamadığım. Ne yapsam olmadı bir türlü.
Denize atlayınca geçecek ama biliyorum. Tek isteğim baba kız kumdan kale yapsın ve bolca vakit geçirsinler birlikte, ben de onları izliyim yeter…
Herkese ailesi ve dostlarıyla geçecek neşeli bayramlar…
Heybeliada
- Yazar: Özgür Turan
- Tarih: 10 Ağu 2009
- Biz, Doğa kategorisinde.
- 3 Yorum Var
4 yıl önceydi. Hemen hemen her haftasonu giderdik Heybeliada’ya. Adanın en tepelerinde küçücük ama manzarası alkolik yapacak derecesinde güzel olan bir evimiz vardı. Bahçede salıncakta oturur saatlerce konuşurduk. Bazen de susardık sadece dururduk öyle. Sessizliği dinlerdik. Ben yine elimde Eckhart Tolle kitapları okur dururdum aralarda:)) Hamakta sallanırken meditasyon yapmaya çalışırdım. Serdar da gülerdi halime… Sabaha karşı martı sesleriyle uyanırdık.Kahvaltı sonrası iskeleye iner, gazetelerimizi alır çay bahçesinde bir yandan okur bir yandan laflardık. Ne keyifti ama… Birlikte kuracağımız hayata dair ilk hayallerimizi orada, o salıncakta konuştuk. Doğa bütün gerçekliğiyle öylesine sarmalıyordu ki bizi, birbirimizden hiçbir şey saklayamıyorduk o gerçeklik içinde biz de. Sanki duygularımız çırılçıplak kalmıştı. Bazen konuşmak bazen de susmak oluyordu yanıtlarımız. Çok şey, paylaştık, konuştuk, tartıştık orada.
Dün akşamüzeri Doğa ve biz üçümüz elele vapurdan inip adaya ayak basınca tüylerimiz ürperdi biran. Bir defa daha anladık niye Doğa koymuşuz kızımızın ismini. İkimiz de baktık birbirimize, sanki ait olduğumuz yer burası dedik. Tanya ve Ersin Hoca ile tadına doyum olmaz bir gece geçirdik. Sağolsun Doğa da pek bir uyumluydu, hiç üzmedi bizi. Gerçek sevginin ve içtenliğin olduğu yerde huzur buldu o da belli ki.
Dünden bende kalanlar şarabın güzel tadı, güneşin batışı, kediler Tostos ve Temtek:), tabla, sohbet veeee Doğa’nın Tanya’ya bir anda hayran oluşu:)
Fakat günün en komik ayrıntısı gece vapurdan indiğimizde kucağımda uyuyan Doğa’nın gözünü aralayıp, “aaa geldik mi Türkiye’ye?” demesi ve tekrar uyumaya devam etmesiydi!!
Not: Fotoğraf makinesini unutmuşuz. Giderken vapurda bizimki camdan atlayacaktı dışarısını izlerken de bunu da cep telefonumuzla çektik.