Havuza her gidişimizde ciddi bir şekilde uyardığım tek şey var; “Kollukların yokken büyük havuzun kenarından yürüme ve havuzdan suluğuna su doldurma”. Fakat bu uyarımla ben mi yarattım, o mu merak etti bilemiyorum ben havuzda iken gelip benim yüzdüğüm taraftan suluğuna su doldurmak sitedi. “Yapma, tehlikeli” dedim. Dinlemedi ikinci defa geldi. Ayağında pembe crocslarıyla, elinde suluğu, yengeçli mayosuyla dengesini kaybedip düştü havuzun en derin yerine. Tam da dibimde. Bakıyorum, gidiyor suyun dibine. O donmuş halimle önce mayosundan sonra da saçlarından tuttum çıkardım. Tabii o an bütün havuz personeli, etrafta güneşlenen kim varsa koştu geldi sağolsun. Kitlenmiş olan annem en güzel müdahaleyi yapıp anında ters çevirdi Doğa’yı ve kusturdu. Yuttuğu bütün suları çıkarttı. O anlar bende kopuk. Çok net hatırlamıyorum. Kulağımdaki tek ses annemin “Tutsana Özgür çıkarsana haddii” demeleri ve etraftakilerin “çocuk düştü koşun” diye haykırışları… Kustuktan sonra uzunca bir süre ağladı, çok korktuğunu söylerek… Ben gözyaşlarımı içime akıttım, tiyatro oynadım geri kalan saatlerde. Onu o havuza tekrar sokup yüzdürebilmek, korkusunu alt edebilmek için akla karayı seçtim. Neyse ki giredik birlikte tekrar yüzdük, oyunlar oynadık. Çocukluğuma dair, benim de havuza düştüğüme dair uydurma hikayelerle, nasıl da cesurca suyun yüzeyine çıktığına dair konuşmalarla sonlandırdık günü. Ben de sonlandım o gün sanki, ömrümden ömür  gitti diyebilirim. Planlar bozulmasın, olay hemen kapansın, zihinlerde yer etmesin diye annemlerde yatıya kalması programını bozmak istemedim. Onu anneme bıraktım, Serdar beni almaya geldi, arabaya bindim ve bıraktım gözyaşlarımı aksınlar diye. Ne kadar süre aktılar bilmiyorum ama içimdekileri çıkartana kadar bağırarak ağladım. Uzunca bir süre o anı tekrar tekrar yaşadım. Elimle saçlarından tutup suyun yüzeyine çıkarışım hiç gitmedi gözümün önünden. Birkaç saniye daha geç kalsaydım, ya o an havuzda olmasaydım, ya düşerken kafasını vursaydı… gibi binbir olasılık düşündüm. Sonra durdum, benim de orada olup, onu çıkartmam, o anı yaşamam gerekiyormuş dedim. İkimiz de yarattığımız deneyimle iyi ki yüzleşmisiz dedim. Uyarılarımı dikkate almadığında neler olabileceğini görmesi iyi oldu dedim. İşte ağır geldi o an annelik. Hem de çok.

Bir de kızımın ne kadar sınırları delici bir tipleme olduğunun bir defa daha farkına vardım. Tehlike arz eden durumlarda ciddi sınır koyup, kararlı davranmak da ne kadar da doğru yaptığımı gördüm. Siz siz olun sakın güvenmeyin bu cücelere, benim çocuğum yapmaz, denemez demeyin.

İşte böyle bir günün ardından planladığımız üzere herşeye rağmen çıktık bir kadeh şarap içtik. Zaten benim mutlaka nefes almam gökyüzüne biraz bakmam gerekiyordu. Fakat eve döndüğümüzde Serdar’ın ateşi çıktı ve sabaha kadar ateşliydi. Bugün yine aynen devam etti. Dinlenmesi ve kendine iyi bakması gerekiyor.

Doğa iyi çok şükür. Babasının ateşini ölçüp ilaçlarını içiriyor:) Dedesine havuza nasıl düştüğünü ve nasıl korktuğunu anlatmış. Hoşuma gitti duygularını açıkça anlatmış olması. Çünkü bu gibi yaşanmış olaylar farkında olmadan ciddi yaralar açabiliyor derinlerde ve uzunca yıllar kalabiliyor içerilerde bir yerlerde.

Kafamın içindeki düşünceler ve onları kovalayan olasılıklar neyse ki duruldular biraz bu akşam itibariyle. Her ne oluryorsa “an” da oluyor.

“An” larıma anlam katan bu ikisi iyi ki var…

Bu arada pisinin doğumgününü kutladık geçen haftasonu. Onun 4 yaşı ve benim de anneliğimin 4. yılı geride kaldı. En sevdiklerimizle neşeli bir doğumgünü partisi yaptık. Öncelik cücelerin eğlenmesiydi, herşey ona göre kurgulandı. Biz yetişkinler de figuran olarak yanlarında bulunduk o kadar.  Fotoğraf koymuyorum çünkü söz konusu olan çocuk bile olsa izinsiz özellikle internette fotoğraf yayınlanmasını doğru bulmuyorum. Burası için 4 yaş hatırası aşağıdaki dondurmalı foto olsun.

Bir de pisinin 4 yaşına dair belleğimden silinse de yazı ile kayıt altına alınması gereken diyaloglar şunlar;

-Doğa yemeğini bitirir misin sofrayı kaldırmak üzereyim?  / Yok sağol anne doydum ben ( henüz daha 3 kaşık almış)

-Ama sen fasülyeyi severdin neden yemiyorsun? Sadece pilavla olmaz ki. / Kendi tercihlerimi kendim yaparım anne ben.

*****

- Benim aydede ile ilgili bazı hayallerim var anne.

-Nedir canım?

-Mesela ayda uzaylı hayvanlar olsun isterdim. En çok da uzaylı koyunlar, sincaplar.

-Belki de vardır.

-Gece olunca bi de bütün gezegenleri görebilmeyi hayal ediyorum.

-İstersen rüyanda görürsün belki.

*********

-Anne tavuk hem hayvan hem yiyecek. Nasıl oluyor yani bu?

************

Önümüzdeki dönemde daha sabırlı, kızımı daha fazla dinleyen ve anlayan anne olabilmek adına çalışmalarım devam edecek:)

Serdar da iş sehayatinden döndü, dün akşam itibariyle biz de döndük ve çekirdek 3 kişilik ailemizleyiz sonunda. Doğa ile tatiller pek bir keyifli hale geldi. Tam tak koluna gez modunda. Ben de başladım yaz planları için kaşınmaya. Yerimde durasım yok.

Boğazımın gerisinde hafif bir karıncalanma hissi ve biraz halsizlik var bugün üzerimde. Alerjik demek istemiyorum kendime çünkü bıktım bu alerji kelimesinden son zamanlarda. Şimdiki doktorlar herşeye alerji diyor neredeyse. Belki de haklılar, yediğimiz bu hormonlu meyve ve sebzelerden hepimizin bünyesi alerjik oldu çıktı sonunda. Evden çıkasım gelmedi bütün gün. Bir de bu rüzgar da neyin neyi şimdi… Kendimi iyileştirip, bir toparlanayım yazacaklarım var. Birikti çok…

Yemek saatinde, günün özetini veriyor herkes. Arada pisi, servis altlıklarını yere serip seksek oynuyor. İki de bir yemeğin tadına bakıp “Hımmm delicious” diyor, biz çatlıyoruz orada tabii gülmekten ama çok da belli edemiyoruz. Yeni öğrenmiş bu kelimeyi dünden beri söylüyor sürekli.

Sonra başlar baba ile Gormiti ya da Starwars tiyatrosu. Cidden görülmeye değer. Mutfakta işim varken onlar yoğun tiyatro oyununda:)

Uyku vakti… Eşofman altına, pembe ince yün çorapla giyilmiş siyah pırıldak ayakkabılar çıkarılır. Başlar masal dünyası…

Çocuk olduk yine bu akşam. Özgürce oyun oynadık, hesapsızca eğlendik, coştuk, dans ettik, okuduk, yazdık, çizdik, anlattık… Hep böyle kalmak istedik.

Boğazım da nasıl bir acı bu arada, tahminlerimize göre pisiden önce Serdar’a geçen mikroplar şimdi bana uğradılar. Kulağıma vurdu ağrısı resmen. Oyunlar da bitti ya artık serilip yatabilirim. Nasıl da içimi kıpır kıpır eden birşeyler var ki bu ara ahh boğazımın ağrısı bile canımı sıkamıyor. Paylaşabileceğim zaman gelecek elbet. Mutluluğuma, heyecanıma ortak olacaksınız biliyorum…

Sonrasında Adem Baba’da yediğimiz balık ve salatanın tadını hiçbirşeye değişmem. Pisi yine favorisi hamsi tava ve ardından şekerpareyi götürdü:))

Arabada trafikte sıkıntıdan giyindi soyundu, çoraplar dahil çıkardı. Birara baktık benim şapkamı, Serdar’ın da atkısını takmış poz veriyordu.

Herşeyi birlikte yapıyoruz. Çamaşırları birlikte asıyoruz, salataları birlikte yapıyoruz,bulaşık makinesini boşaltıyoruz…vs. Her sabah uyandığında, “Bugün de tatil mi?” diye soruyor. Belli ki yorulmuş o minik beden her gün okula gitmekten. Belli ki ev kokusu, anne kokusu özlenmiş. Minik burun halen akmakta. Kendisinin söylediğine göre, içerdeki sümüklü böcek ailesi halen oradaymış:) Gidemediler bir türlü bu kış. Elimizden mendil eksik olmadı.

Bu sabah Hatice Hanım geldi, “Size bir Maraş kurabiyesi yapıcam. Dün bir arkadaşımla msn’de konuşurken tarifini aldım” dedi. Ben şok! “Ne msn’ni, nasıl yani İnternet’e mi girdin” falan gibi kekelemişim. Kendisi bizim ev işlerimize yardımcı olan bayan, sağ kolum. Meğer İnternet kurduymuş haberim yok! Doğa’nın doğumundan beri eve bir yardımcı almakta direndim. “Nasıl olsa evdeyim, ne gerek var” dedim. Ne zor zamanlarda tek başıma yüklendim herşeyi. Ama bir an geldi tükendiğimi hissettim. Kendimi tanıyamaz oldum. Şimdi bir süredir her gün yarım gün gelen bu bayan kurtarıcım oldu benim. Maddi olarak da çok yük olmuyor. Çünkü insan ne kadar kazanıyorsa o kadar harcıyor. Tüketiminizi kontrol ettikten sonra bir problem yok.

Doğa diyor ki biraz önce; “Bak baba ben artık tek ayak zıplamayı öğrendim.”

Serdar; “Nerden öğrendin kızım?

Doğa: “Kendim onun için çok çalıştım da ondan.”

Bu akşam Mickey gösterisine gideceğiz, bu nedenle Serdar biraz erken geldi bizi götürecek. Sanırım ehliyeti olup da araba kullanmayan bir ben kaldım:) Sevemiyorum işte bir türlü.

2.albüm çıktı; “Habbit in Wonderland”

Albümü bazı cafeler, restoranlar, klüpler, müzelerde hatta bazı sokaklarda bulabileceksiniz.

“Music is free” diyorlar ve bana göre çok deneysel, alkışa değer bir iş çıkartıyorlar ortaya.

Onur, Bilgi Üniversitesi Müzik Bölümü’nde araştırma görevlisi. Burslu okuyup bitirdiği müzik bölümünde akademik kariyer yapma kararı aldı. Çocukluğunda kendi oyuncaklarını hep kendi yaratırdı. Yaratıcılığın sınırlarını zorlardı çoğu zaman. Eğitim hayatı da zor oldu tabii biraz annem ve babam için. Çünkü bu özellikte çocuklar mevcut sistemi kabullenmekte çok zorlanıyorlar. Ruhları hep özgür kalsın istiyorlar. Kendisinin müziğe olan inancı ile anne-babamın ileri görüşlülüğü ve fedakarlıkları sayesinde bugüne gelindi. Çok gurur duyuyoruz tabii bugün onunla, attığı her adımıyla. Sisteme uymakta halen zorlanıyor, isyan ediyor çoğu zaman ama neyse ki artık müziği var yazdığı, çizdiği, söylediği… kendini bulduğu…

Şimdi Onur’un hemen hemen aynısından bir tane de bizim evde var. Aynı onun küçükken yaptığı gibi kapakları zil yapıyor. Mikrofonuyla uyumak istiyor. Şarkılar besteliyor, hep sahnede olmak istiyor, içi içine sığmıyor. Sesleri ayırt ediyor, tanıyor… Umarım ben de annem-babam gibi bir yol açabilirim bu cüceye…

habbit in wonderland

onur karagöz; vocals, computer
alican okan; computer, rhodes, synthesizers
berke can özcan; drums

in some tracks featuring feryin kaya on doubless

recorded@çatı123 in july & september 2009

mastered by emre değer & tolga tüzün

designed by ilkay can saray

http://bicycleday.muxtape.com

http://www.lastfm.com.tr/music/Bicycle+day

http://www.facebook.com/bicycleday

Ne istiyorsa onu yedi. Açık büfeden pek birşey beğendiremedik kendisine. Sürekli “o acı, bu tatlı” diye bahaneler buldu. Gittiğimiz ilk gece “Neden bu otelde uyumak zorundayız evimize dönelim” diye 1 saate yakın ağladı. Her ortama kolay uyum sağlayan kızımızı ilk defa bu kadar kaygılı görmek şaşırttı ve üzdü bizi o gece. Neyse ki ertesi gün bolca arkadaş buldu ve geri kalan günlerde yanımıza bile pek az uğradı. Ama yine de her sabah uyandığında “Salı günü mü bugün?” diye sordu. Sanırım yaşı itibariyle evine özlem duygusu başladı. Döndüğümüzde yatağına ve oyuncaklarına kavuşma sahnesi görülmeye değerdi:)

Bize ilaç gibi geldi bu kısacık tatil. Üstelik kaldığımız otelde çok sevdiğimiz arkadaşlarımıza da rastladık. Bolca sohbet ve dinlence birarada oldu. Salamis Bay’da kaldık. Otel küçük ve yetersizdi hizmet anlamında. Fakat kumsalı ve denizi çok güzel. Zaten oraların en iyi denizi orasıymış. Çocuklar için hemen hemen hiç aktivite yok. Sezon olmadığı için mini klüp falan kapalıydı. Sadece birkaç oyun ablası çocukları toplayıp biryerde oyunlar oynatıyorlardı. Bazı gecelerde çizgi film izlettiler fakat bizimki çizgi film gecelerinde hep uyuyakaldı:) Kıbrıs’a gidecekseniz Kaya Artemis’i tercih edin fakat orası da çocuk için ücret alıyor. Bize saçma geldiğinden tercih etmedik ama bir dahaki sefere düşünebiliriz.

Sıkkınım şu bir haftadır. Nedensiz ama içimde bir sıkıntı var atamadığım. Ne yapsam olmadı bir türlü.

Denize atlayınca geçecek ama biliyorum. Tek isteğim baba kız kumdan kale yapsın ve bolca vakit geçirsinler birlikte, ben de onları izliyim yeter…

Herkese ailesi ve dostlarıyla geçecek neşeli bayramlar…

Dün akşamüzeri Doğa ve biz üçümüz elele vapurdan inip adaya ayak basınca tüylerimiz ürperdi biran. Bir defa daha anladık niye Doğa koymuşuz kızımızın ismini. İkimiz de baktık birbirimize, sanki ait olduğumuz yer burası dedik. Tanya ve Ersin Hoca ile tadına doyum olmaz bir gece geçirdik. Sağolsun Doğa da pek bir uyumluydu, hiç üzmedi bizi. Gerçek sevginin ve içtenliğin olduğu yerde huzur buldu o da belli ki.

Dünden bende kalanlar şarabın güzel tadı, güneşin batışı, kediler Tostos ve Temtek:), tabla, sohbet veeee Doğa’nın Tanya’ya bir anda hayran oluşu:)

Fakat günün en komik ayrıntısı gece vapurdan indiğimizde kucağımda uyuyan Doğa’nın gözünü aralayıp, “aaa geldik mi Türkiye’ye?” demesi ve tekrar uyumaya devam etmesiydi!!

Not: Fotoğraf makinesini unutmuşuz. Giderken vapurda bizimki camdan atlayacaktı dışarısını izlerken de bunu da cep telefonumuzla çektik.