Pamuk ilk geldiği gün sevmeye çalışıyorum, gırgır bir ses yine. “Ay bu kedi çok sinirli sanırım garip sesler çıkarıyor”dedim Serdar’a. Hayatında bir kediyi dokunarak sevmemiş 36 yaşındaki ben o an tanıştı bu sesle ve Serdar şokta tabii, kendisi bilmem kaç kediyle büyümüş, “nasıl olur” gibisinden baktı bana ama yorum yapamadı o an.

Mutfağa sokmıyım dedim önce girdikçe çıkardım, sonra yatak odasına girmesin dedim kapadım kapısını, ama Doğa’nın odasında da ne işi var canım tüy falan olur dedim. Hiçbirini yapamadım, gönlüm razı gelmedi kısıtlamaya açtım her yeri. Ama gelin görün ki bizimki geldiği gibi kızgınlığa girdi. Tabii kızgınlık döneminde bir kedi nasıl olur onu da bilmeyen ben birgün evde yalnız bilgisayarımda çalışırken birden bir bağırtı duydum, “Amanın o da ne birşey oldu hayvana” diyip sonra yine durumu Serdar’a telefonla bildirip anladım ki kızışmış bizimkisi. O bağırdıkça benim içim dağlandı haftalardır. Tam çıktı dedik yine girdi. Ha bir de bununla kalmadı evin belli yerlerine çişini yaptı çok lazımmış gibi. 3 yeri belledi ve belli aralıklarla yaptı. Her kedi yapmazmış ama bazısı yaparmış kızgınlık döneminde. Üstelik Serdar seyahatte iken geçen hafta bunlarla uğraşmama sebep oldu. Serdar’ın gittiği ilk gün tiyatroya bilet almışım, baba uzunca bir seyahate çıkıyor ne de olsa haftaya iyi başlayalım Doğa’yla diye, ama sabah kahvaltıdan sonra bir bakarız ki evin hali duman. “Her yeri açtım sana artık birlikteyiz neden bunu yapıyorsun ki” şeklinde Pamuk’a söylenen ben, Doğa’dan şöyle bir yanıt aldım; “kediler de hata yapabilir anne. Sen söylemiyor musun hep herkes hata yapabilir diye. Hem onunla kedice konuşman lazım öyle konuşursen anlamaz. Meoww maouvv….” Ve Pamuk’a bakıp, “Pamuk çiş de yapsan ben seni seviyorum yine” dedi. İyi ki de yaptı çünkü o an ben kopmuştum.

Yeni taşınmış olduğumuz bütün ev dip bucak temizlendim tekrar, yatak, yorgan…vs. Şimdi mecburen işaretlediği odaların kapılarını kapalı tutuyoruz ki yine aynı durumu yaşamayalım. Geldiği günden beri düşündüğüm kısırlaştırma konusu ise böylece bir kesinlik kazandı. Bu durumda başka bir çaremiz kalmadı. Hormon iğnesi yapıldı biraz sakinledi 2 gündür. Bir hafta içerisinde ameliyatını olacak Pamuk. 

Herşeye rağmen bir hayvanı onun iradesi dışında kısırlaştırmak bana çok gaddarca, korkunç geliyor. Her ne kadar veterinerler sağlıklı olduğunu söylese de kalbime kabul ettiremiyorum bu durumu. Gerçekçi bakıldığında bizim için en makul çözüm. Fakat kendi kendime söylenmekten, içimdekileri haykıramamaktan, boğaz çakram kitlendi, sesim kısıldı kaç gündür. Serdar’ın yokluğunda çok yorulmuş ve bunalmış olmamın da bunda etkisi var sanırım. Neyse en azından size çemkiriyorum biraz olsun rahatladım.

Serdar geldi ve sarılıp uyudular ikisi. Zaten 10 gündür benimle yatıyordu ama bu gece de, kendi deyimiyle, babasının gelişini kutlamak için bizim yanımızda yatmak istedi. Tanrı tek başına çocuk büyüten annelere güç ve sabır versin, gerçekten çok zor. Onu anladım bu geçen günlerde.

Şimdi ben de gidip kıvrılıyım bizimkilerin yanına. Ama önce Pamuk’la bir iki top çevireyim.:)

Tam yerleştik, tertemiz, her köşesi parlayan evin keyfini sürerken hepimizi şok edici bir gelişme oldu. Yeni biri katıldı aramıza, pat diye geldi evimize, biz de anlamadık nasıl oldu ama yeni bir aşka yelken açtık sayesinde. Kocaman bir yer açtık kalbimizde ona. Bu aşk bana hiç yabancı gelmedi ama çok tanıdık geldi hatta. Öyle koşulsuz, saf bir sevgi ki evrenin bir yansımasından başka birşey değil.

Pisimizin uzun zamandır “beyaz kedim olacak benim” diyip diyip çağırdığı Pamuk henüz 2 gün önce teşrif ettiler. Yaklaşık 1 yıldır bir arkadaşımızın kedisinin yavrulamasını beklemekteyiz. Gri renkli British short hair cins bir kedi. Dünya şekeri birşey. Ama çiftleşmesine rağmen bir türlü hamile kalamadı anne kedi. Biz de akışına bırakalım dedik. Zaten para verip de hayvan satın almak bana oldukça ters bir durum. Sahiplendirilmek istenen kedi olursa diye sevdiklerimize haber saldık. Birkaç haber geldi ama zamanı değildi işte olmadı. Derken Van’dan bir tanıdıklarımız aradı, dağda bir çiflikte sahiplendirilmek istenen bir yavru var diye. Birkaç gün sonra da Pamuk geldi taaa oralardan. İlk geldiği gece yolculuğun da etkisiyle çok endişeli ve korkmuştu, sıkça pati atıyordu bize. Fakat uyuyup, karnını doyurduktan ve ısındıktan sonra kucağımızdan inmez oldu. Tabii tahmin edersiniz ki Doğa çıldırdı. İlk gördüğünde sadece şaşırdı çünkü Pamuk 4 aylık olmasına rağmen biraz irice. Ben ki Doğa doğmadan öncesine kadar kedilerden acayip korkardım, sonrasında bu korkumla çok uğraştım ama yine de bir kediyi kucağıma alıp sevebilecek duruma gelemedim. Ama bu büyülü birşey gerçekten, kalbini tamamen açtığın, korkunu ve endişeni sıfırladığın anda bitiveriyor. Kucağıma almak bir yana 2 günde sarmaş dolaş olduk kendisiyle:)

Daha önce Van kedisi bakmış büyütmüş arkadaşlar varsa lütfen deneyimlerinizi, önerilerinizi benimle paylaşın olur mu? Henüz kedi dünyası ile yeni tanışmış biri olarak meraklayım öğrenmeye:)

İyi bir ekip olduk pisimle, çok sıkı çalışıyoruz kutulama konusunda. Sıkılınca soğuk falan dinlemeden atıyoruz kendimizi dışarı, iki soluklanıp geliyoruz yine. Aralarda çay keyfimize diyecek yok. Neyse ki şu evde benimle çay içen biri var artık. Serdar çay ve kahve hiç sevmez. Arada çok nadir kahve içer ama binbir ısrarla bana eşlik etmek için. Şimdi artık bana eşlik etmesi için ısrar etmek de anlamsız gelir oldu. Yani adam sevmiyorsa niye zorluyorsun kadın dimi. Yalnız son günlerin beni en sevindiren olayı Serdar’ın kola içmeyi bırakması. Çaktırmıyorum ama içimden sevinç çığlıkları atıyorum bu duruma. Halbuki karışmamam ve söylenmemem gerekiyordu bu konuda da ona. Serbest bırakmalıydım, kendi iradesi, kendi tercihi çünkü. Ama inanın yapamadım, adeta başının etini yedim kola içtiği için. Noldu peki? Tam da söylenmekten vazgeçtiğim bir anda bıraktı içmeyi. Doğa bile tebrik etti kendisini bu hareketinden dolayı:) Dün akşam sordum “canın istiyor mu” diye, “hayır” dedi ama bilmem artık… Serdar’a az et ye, sağlıklı beslen demeyi, Doğa’ya da terlik giy, yemeğini bitir, tabağında bırakma demeyi bırakmam lazım arkadaşlar. Bunun sonu yok, nereye kadar yani, biri bana dese sürekli bunları fenalık geçiririm. Azalttım ama eskisi gibi değilim, başarabilirim yakında sanırım:)

Taşınmadan nerelere geldi konu, neyse aşağıdaki diyaloglar durumu özetler iyice;

-Doğaaa gel  bak birşey söyleyeceğim.

-Geldim anne.

- Halılar olmadığı için yerler çok soğuk. Terliksiz dolaşmıyalım.

-Üff ben de başka birşey söyliceksin sandım. Hep aynı şeyi söyleyip duruyosun

…….

Gloria’da dün masada sipariş veriyoruz

Doğa: Sizde prüfütürül var mı?

2 dk. sonra: Ya anne şimdi pizza yiyince kakaya mı dönüşür çişe mi? Peki mercimek mesela? ( Bu durum ”İsmi Lazım Değilin Doğal Tarihi- Kaka” isimli kitabın bir sonucudur)

Bu kitabı almadıysanız hemen alın çok şey kaçırıyorsunuz. Hem eğlenceli hem de bilgilendirici. Ama kitap sonrası çocuğunuzla kaka muhabbetlerine hazır olun:)

Haftasonu incelemeniz için 2 güzel öneri size; Olumlamalarla ilgili ne zamandır sorular geliyor mail yoluyla sizlerden. Mümkün olduğunca yanıtlamaya çalışıyorum ama geçenlerde konuyu çok iyi açıklayan bir yazı okudum burada. Böylece konusunda uzman bir kişiden yanıt almış gibi olduk. Paylaşmak istedim sizlerle.

Diğeri de son derece eğlenerek, keyifle okuyacağız bir blog; http://extrabagaj.blogspot.com . Sevgili arkadaşım Pınar ve eşi Dominique’in maceraları desek daha doğru olur:)

2 gecedir Serdar ve Doğa Star Wars tiyatrosu yapıyorlar evde. Yukarıdaki Master Yoda size iyi haftasonları diler… Tabiki Serdar’ın Padawan kostümlü halini buraya koymam mümkün değil:) Ama kamerada var her an tehdit unsuru olarak kullanabilirim. Yani nasıl gizli yetenekleri olan bir adamla evlenmişim ben bile şaşıyorum bazen:)

Bir süre ağladıktan sonra biraz mahsun, biraz çekingen soru bombardımanı başladı. Ölümle ve ölüm sonrası ile ilgili. Kısa ve net yanıtlar vermeye çalıştıysam da şu 4 yıllık acemi annelliğimde en zor kısımdı bu. Biliyorum ki sorular devam edecek. Ve sorularını genelde tuvalette klozetin üstünde otururken soruyor. Farkında mı bilmiyorum ama içindekileri boşaltırken duygularını da boşaltıyor ve bırakıyor. Umarım hep böyle yapar. Hiç içinde tutmaz.

Serdar’ın acısını hafifletebilecek tek şey o şu an. Onun sevgisi, gülücükleri, öpücükleri… Birbirlerine sarıldıkları an biliyorum ki yenileniyorlar, çoğalıyorlar. Kayınpederimin gittiği aynı gün Doğa’nın en sevdiği oyuncağı Mırnav kedisini de kaybettik:( Yani takside unuttuk büyük ihtimal ama Doğa dedesinin Mırnav kediyle aynı yere gittiklerini sorguluyor. Kendi de inanmıyor ama bir ihtimal Mırnav kedinin dedesine orada arkadaş olacağını geçiriyor içinden. Zaten düşünüyorum da kaç gündür, neşeli, şakacı, sevgi dolu dedesi ancak Mırnav kedi gibi sevimli, muzip bir oyuncakla kaçabilirdi buralardan… 

Yukarıdaki fotoda bizimle her yere gelen Mırnav kedi geçtiğimiz haftalarda Serdar ve Doğa ile… Herhangi bir takside ya da oyuncakçıda gören olursa haberimiz olsun:) Dedesinin ölümü üzerine bir de bu oyuncağını kaybetmek ciddi bir üzüntü yarattı Doğa’da. Bakmadığımız oyuncakçı kalmadı ama aynısından bulamadık. O acımızın arasında bir de oyuncakçıları gezmek durumuda kaldık. Bana kalırsa gerçekten gitmesi gerekiyormuş Mırnav kedinin ama tabii Doğa’ya ilk aşamada bunu anlatamazdık. Dünden beri biraz daha kabullendi gibi bakalım zamanla göreceğiz…

Havuza her gidişimizde ciddi bir şekilde uyardığım tek şey var; “Kollukların yokken büyük havuzun kenarından yürüme ve havuzdan suluğuna su doldurma”. Fakat bu uyarımla ben mi yarattım, o mu merak etti bilemiyorum ben havuzda iken gelip benim yüzdüğüm taraftan suluğuna su doldurmak sitedi. “Yapma, tehlikeli” dedim. Dinlemedi ikinci defa geldi. Ayağında pembe crocslarıyla, elinde suluğu, yengeçli mayosuyla dengesini kaybedip düştü havuzun en derin yerine. Tam da dibimde. Bakıyorum, gidiyor suyun dibine. O donmuş halimle önce mayosundan sonra da saçlarından tuttum çıkardım. Tabii o an bütün havuz personeli, etrafta güneşlenen kim varsa koştu geldi sağolsun. Kitlenmiş olan annem en güzel müdahaleyi yapıp anında ters çevirdi Doğa’yı ve kusturdu. Yuttuğu bütün suları çıkarttı. O anlar bende kopuk. Çok net hatırlamıyorum. Kulağımdaki tek ses annemin “Tutsana Özgür çıkarsana haddii” demeleri ve etraftakilerin “çocuk düştü koşun” diye haykırışları… Kustuktan sonra uzunca bir süre ağladı, çok korktuğunu söylerek… Ben gözyaşlarımı içime akıttım, tiyatro oynadım geri kalan saatlerde. Onu o havuza tekrar sokup yüzdürebilmek, korkusunu alt edebilmek için akla karayı seçtim. Neyse ki giredik birlikte tekrar yüzdük, oyunlar oynadık. Çocukluğuma dair, benim de havuza düştüğüme dair uydurma hikayelerle, nasıl da cesurca suyun yüzeyine çıktığına dair konuşmalarla sonlandırdık günü. Ben de sonlandım o gün sanki, ömrümden ömür  gitti diyebilirim. Planlar bozulmasın, olay hemen kapansın, zihinlerde yer etmesin diye annemlerde yatıya kalması programını bozmak istemedim. Onu anneme bıraktım, Serdar beni almaya geldi, arabaya bindim ve bıraktım gözyaşlarımı aksınlar diye. Ne kadar süre aktılar bilmiyorum ama içimdekileri çıkartana kadar bağırarak ağladım. Uzunca bir süre o anı tekrar tekrar yaşadım. Elimle saçlarından tutup suyun yüzeyine çıkarışım hiç gitmedi gözümün önünden. Birkaç saniye daha geç kalsaydım, ya o an havuzda olmasaydım, ya düşerken kafasını vursaydı… gibi binbir olasılık düşündüm. Sonra durdum, benim de orada olup, onu çıkartmam, o anı yaşamam gerekiyormuş dedim. İkimiz de yarattığımız deneyimle iyi ki yüzleşmisiz dedim. Uyarılarımı dikkate almadığında neler olabileceğini görmesi iyi oldu dedim. İşte ağır geldi o an annelik. Hem de çok.

Bir de kızımın ne kadar sınırları delici bir tipleme olduğunun bir defa daha farkına vardım. Tehlike arz eden durumlarda ciddi sınır koyup, kararlı davranmak da ne kadar da doğru yaptığımı gördüm. Siz siz olun sakın güvenmeyin bu cücelere, benim çocuğum yapmaz, denemez demeyin.

İşte böyle bir günün ardından planladığımız üzere herşeye rağmen çıktık bir kadeh şarap içtik. Zaten benim mutlaka nefes almam gökyüzüne biraz bakmam gerekiyordu. Fakat eve döndüğümüzde Serdar’ın ateşi çıktı ve sabaha kadar ateşliydi. Bugün yine aynen devam etti. Dinlenmesi ve kendine iyi bakması gerekiyor.

Doğa iyi çok şükür. Babasının ateşini ölçüp ilaçlarını içiriyor:) Dedesine havuza nasıl düştüğünü ve nasıl korktuğunu anlatmış. Hoşuma gitti duygularını açıkça anlatmış olması. Çünkü bu gibi yaşanmış olaylar farkında olmadan ciddi yaralar açabiliyor derinlerde ve uzunca yıllar kalabiliyor içerilerde bir yerlerde.

Kafamın içindeki düşünceler ve onları kovalayan olasılıklar neyse ki duruldular biraz bu akşam itibariyle. Her ne oluryorsa “an” da oluyor.

“An” larıma anlam katan bu ikisi iyi ki var…

Bu arada pisinin doğumgününü kutladık geçen haftasonu. Onun 4 yaşı ve benim de anneliğimin 4. yılı geride kaldı. En sevdiklerimizle neşeli bir doğumgünü partisi yaptık. Öncelik cücelerin eğlenmesiydi, herşey ona göre kurgulandı. Biz yetişkinler de figuran olarak yanlarında bulunduk o kadar.  Fotoğraf koymuyorum çünkü söz konusu olan çocuk bile olsa izinsiz özellikle internette fotoğraf yayınlanmasını doğru bulmuyorum. Burası için 4 yaş hatırası aşağıdaki dondurmalı foto olsun.

Bir de pisinin 4 yaşına dair belleğimden silinse de yazı ile kayıt altına alınması gereken diyaloglar şunlar;

-Doğa yemeğini bitirir misin sofrayı kaldırmak üzereyim?  / Yok sağol anne doydum ben ( henüz daha 3 kaşık almış)

-Ama sen fasülyeyi severdin neden yemiyorsun? Sadece pilavla olmaz ki. / Kendi tercihlerimi kendim yaparım anne ben.

*****

- Benim aydede ile ilgili bazı hayallerim var anne.

-Nedir canım?

-Mesela ayda uzaylı hayvanlar olsun isterdim. En çok da uzaylı koyunlar, sincaplar.

-Belki de vardır.

-Gece olunca bi de bütün gezegenleri görebilmeyi hayal ediyorum.

-İstersen rüyanda görürsün belki.

*********

-Anne tavuk hem hayvan hem yiyecek. Nasıl oluyor yani bu?

************

Önümüzdeki dönemde daha sabırlı, kızımı daha fazla dinleyen ve anlayan anne olabilmek adına çalışmalarım devam edecek:)

Serdar da iş sehayatinden döndü, dün akşam itibariyle biz de döndük ve çekirdek 3 kişilik ailemizleyiz sonunda. Doğa ile tatiller pek bir keyifli hale geldi. Tam tak koluna gez modunda. Ben de başladım yaz planları için kaşınmaya. Yerimde durasım yok.

Boğazımın gerisinde hafif bir karıncalanma hissi ve biraz halsizlik var bugün üzerimde. Alerjik demek istemiyorum kendime çünkü bıktım bu alerji kelimesinden son zamanlarda. Şimdiki doktorlar herşeye alerji diyor neredeyse. Belki de haklılar, yediğimiz bu hormonlu meyve ve sebzelerden hepimizin bünyesi alerjik oldu çıktı sonunda. Evden çıkasım gelmedi bütün gün. Bir de bu rüzgar da neyin neyi şimdi… Kendimi iyileştirip, bir toparlanayım yazacaklarım var. Birikti çok…