Kardeş durumları

Bugün yuvadan aldıktan sonra grip aşısının ikinci dozu için doktora gitmek zorundaydık. Evet biliyorum hainlik yaptım söylemedim ona önceden çünkü biliyorum ki söylesem paralayacaktı beni “gitmem ben aşıya” diye. Ama taksiye bindik başladı sorular, sen kiminle dans ediyorsun ki Özgür; “Neden Suadiye’ye gidiyoruz ki?”, “Aaaa gezmeye mi gidiyoruz?”

Taksi durdu tam inecekken anladı; “Aaa Özcan doktoruma geldik. İstememm. Hasta değilim ben” şeklinde başladı ağlamaya. Binbir ikna sözleriyle, süper sevimli tavrımı takınıp girdik içeri. Sıramızı beklerken oynadı orada biraz. Sonra içerden bir bebek, babaanne ve anne çıktı. Doğa ile çok ilgilendiler. İsmini, okulunu falan sordular. Bizimki bıcır bıcır konuştu durdu. En son giderken dediler ki; “Bu bebeği size bırakalım mı Doğa ister misin?”

Cevap; “Aaaa isterim tabii zaten benim de hiç kardeşim yok.”

Oradaki herkes çok güldü ama ben gülemedim. Üzüldüm bu cevaba. Çünkü öyle safça söyledi ki. Aşıyı yaptırdık, dondurmacı, kitapçı, simitçi derken gelebildik eve neyse ki. Sorular halen devam. “Benim kardeşim neden yok?, “Ne zaman kardeşim olacak benim?” Bu kadar net ve açık sorular. Kaçamak cevaplar da kabul edilmiyor.

“Herkesin kardeşi olmak zorunda değil” dedim.

Dedim ama “kardeşten güzel şey de yoktur” diyemedim.

İsterim ki kocaman bir yüreği olsun ve sevdiklerini en az kardeşi gibi bağsına bassın.