Bir önceki postuma çok güzel bir yorum gelmiş. Bolluk içinde yaşayan, yokluk nedir bilmeyen bir nesilin çevre bilinci edinmesini beklemek hayalciliktir demek istiyor Gökhan. Teşekkürler bu güzel yorum için. Çok da haklı aslında ama yeni nesilllere inanmazsak gerçekten de var olamayız gibi geliyor bana.Öte yandan, yeni neslin bu bollukla birlikte  ciddi anlamda yokluğu da deneyimleyeceği bir gerçek; Öncelikle su başta olmak üzere, mevsiminde taze sebze ve meyve, orman bulabilecekler mi acaba bundan 10 yıl sonra? Belli ki bu süreci yaşayarak öğrenecekler ve gerekli dersleri çıkaracaklar kendi paylarına. Fakat herşeye rağmen karamsar olma vakti değil, çözüm üretme ve kendimizi eğitme vaktidir.

Özellikle 2000′li yıllardan sonra doğan çocuklar ciddi anlamda bolluğu deneyimliyorlar. Tabii sadece maddi olanaklarla kısıtlı bu durum çoğu zaman. Örneğin doğumdan itibaren kendisine her ay yeni oyuncak alınan çocukların yanısıra oldukça büyük bir yaşa gelene kadar neredeyse hiç oyuncak göremeyen çocuklar da var. Aslında şöyle bir düşününce herşey çok basitmiş gibi görünüyor. Bizde olanları, para, yiyecek, kitap, oyuncak, kıyafet vs. olmayanlarla düzenli olarak paylaşsak… Bu bilinci çocuklarımıza da aşılasak.

Paylaşmayı öğrensek artık her anlamda. Duygularımızı, bilgilerimizi de paylaşsak egomuzu bir yana koysak. Her bilgiyi kendimize saklayıp hep lider olma hevesimizden sıyrılsak, her duygumuzu içimize atıp, bastırıp, çevremizdekileri istediğimiz kalıba sokmaya çalışmaktan vazgeçsek. Dedikodu yapmasak, yargılamasak, suçlamasak, herkese karşı gerçek anlamda ne hissediyorsak öyle davransak.

Çözüm kendimizde aslında. Bireysel olarak “sadece benim önemsememle çevre kurtulacak mı diye düşünüyorsanız” çok yanılıyorsunuz. Dönüşümler önce küçücük başlar, sonra büyür büyür yayılır. Hayal ediyorum; çevre bilinci ve düşünce sistemleri her okulda zorunlu ders olsa. İngilizce dersinden daha öncelikli bana göre bugün bu ikisi. 3,5 yaşında kızım 3-4 ingilizce kelime öğrenmiş hiçbir önemi yok, arkadaşlarına şiddet gösteriyorsa, çevreyi kirletiyorsa, çiçekleri koparıyorsa eğer.

Sevmeyi unuttuk biz temelde herşey ondan kaynaklanıyor. Öyle bir daldık ki hayatın içine, içimizdeki sevgiyi yitirdik. Robotlaştık çoğunlukla,mevcut sistemin kuklası olduk çıktık. İçimizdeki koşulsuz sevginin kaynağı ile buluşma vakti çoktan geldi geçiyor bile. Biz yeni bir dünya yaratana kadar dünya bizi yeniden yaratacak bu gidişle.