Bir daha gitmeyelim

Tüketim konusunda her geçen gün daha bir antipatikleşiyorum sanırım. Bu işten en fazla rahatsız olan kişi de Doğa. Ama o da bir gün anlayacak beni biliyorum. Her ne kadar her gördüğümüzü alamayacağımızı az çok öğrenmiş olsa da çocuk işte nihayetinde istiyor sürekli. Örneğin dün karşıda ofiste işimiz vardı karşıya geçtik, sonrasında da Mohini’ye uğrayalım dedik. Sadece şöyle bir dolanıp çıkmaktı amaç. Alttaki oyun alanına bile kapalı dedik inmedik, zira mikrop yuvası top havuzunda oynasın istemedik. Fakat oraya adım attığımız andan itibaren ruhum sıkıştı inanın. O çocukların amaçsızca etraftaki bilgisayar oyunlarıyla oynayışları, annelerin ve bakıcıların salt vakit geçirmek amaçlı halleri, dükkanlardaki saçma fiyatlar. Hele bir Disney Store açılmış, girdim neler var diye bakmak için. Biri yanıma geldi ve “Mickey televizyonlarımız indirimde hemen verelim size de” dedi ve ben son sürat attım kendimi dışarı. Midem bulandı ve o ruhumdaki sıkışıklık hissi geçmedi oradan çıkana kadar. Kumlu resimlerden yapmak istedi, izin vermedik. Çünkü her yerde var onlardan ve her gördüğünde istiyor, yapıyor. Bu defa izin vermedim işte, gıcığım ya. İstemedim o tüketim çılgınlığının içine düşmek. “Çok istiyorum ama” dedi yine yapmadık. Neyse sadece dolaştık ve o yağmurda attık kendimizi dışarı. “Bir daha gelmeyelim buraya bu son olsun” dedim. Kadıköy’e gidelim örneğin, yağmurda yürüyelim, parklara gidelim, İstiklal’e gidelim, sahile inelim denizi koklayalım, taş ve kozalak toplayalım, aile büyüklerimizi ziyaret edelim, arkadaşlarımızda buluşalım ama Mohini’ye gitmeyelim haftasonu.

Sonrasında Adem Baba’da yediğimiz balık ve salatanın tadını hiçbirşeye değişmem. Pisi yine favorisi hamsi tava ve ardından şekerpareyi götürdü:))

Arabada trafikte sıkıntıdan giyindi soyundu, çoraplar dahil çıkardı. Birara baktık benim şapkamı, Serdar’ın da atkısını takmış poz veriyordu.